برای من نماد یک زن ایرانی مامان بهاره است

زنی که تمام مشکلات طاقت فرسای زندگی را به تنهایی بر دوش میکشد 

زنی که با وجود بیماری های فراوان همچنان خود را سرپا نگه میدارد

زنی که هرچند همسرش بارها ورشکسته شده اما باز هم تنهایش نمیگذارد

زنی که هزار بار هم توسط فرزندانش طرد شود باز هم دوستشان دارد و از نثار عشق خود به انها دریغ نمی ورزد

زنی که روزها خیاطی و شبها کارهای خانه را انجام میدهد

زنی که با افتخار از موفقیت های فرزندانش یاد میکند

زنی که ....

 

پی نوشت:

* من به مامان بهاره افتخار میکنم

*از دیشب مدام این شعر فروغ در ذهنم تکرار میشود

آن داغ ننگ خورده که میخندید

بر طعنه های بیهده،من بودم

گفتم: که بانگ هستی خود باشم

اما دریغ و درد که "زن" بودم

/ 0 نظر / 3 بازدید